exortum
exortum is a Latin form of exorior, meaning “rise, come forth, appear”.
It can also be a form of exortus, “a coming forth; rising”. It is the accusative singular masculine noun or perfect passive participle genitive plural neuter or perfect passive participle genitive plural masculine.
Found 37 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum 3.51: … dolorem, morbum, sensuum amissionem, paupertatem, ignominiam, similia horum, partim non item. hinc est illud exortum, quod Zeno , contraque quod nominavit, cum uteretur in lingua copiosa factis tamen nominibus ac novis, quod n …
Ammianus Marcellinus, Res Gestae 23.6.66: … riae gentes, e quibus Anthropophagi et Annibi Anibi et Sizyges et Chardi aquilonibus obiecti sunt et pruinis. Exortum vero solis suspiciunt Rabannae et Asmirae, et Essedones omnium splendidissimi, quibus Athagurae Athagorae ab …
All forms of exorior (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.