evertit
evertit is a Latin form of everto, meaning “overturn, overthrow; destroy, ruin”. It is the 3rd person singular present active indicative.
Found 40 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, Pro S. Roscio Amerino 115: … scio mandatus est; et ex eo T. Titus Roscius non paululum nescio quid in rem suam convertit sed hunc funditus evertit bonis, ipse tria praedia sibi depectus est, voluntatem decurionum ac municipum omnium tantidem quanti fidem s …
Silius Italicus, Punica 6.196: euertit fundo et radicibus eruit imis.
Ammianus Marcellinus, Res Gestae 23.5.20: … abant. Devicta est perplexo et diuturno Marte Carthago, sed eam earn dux inclytus timuit superesse victoriae. Evertit funditus Numantiam Scipio, post multiplices casus obsidionis emensos. Fidenas ne imperio subcrescerent aemula …
All forms of everto (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.