emere
emere is a Latin form of emo, meaning “buy”. It is the present active infinitive.
It can also be a form of emereo, “earn, serve out (military service); (emeritus) veteran”.
Found 84 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, In C. Verrem 1.1.8: … dium experiatur esse; sese, id quod difficillimum fuerit, tempus ipsum emisse iudici sui, quo cetera facilius emere postea posset; ut, quoniam criminum vim subterfugere nullo modo poterat, procellam temporis devitaret.
Plautus, Persa 2.4.273b: Emere oportet, quem tibi oboediré velis.
Plautus, Pseudolus 1.1.89: mihi émere.
All forms of emo (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.