elegantius
elegantius is a Latin form of elegans, meaning “elegant, refined, tasteful”. It is the comparative verb or nominative singular neuter comparative or vocative singular neuter comparative or accusative singular neuter comparative.
Found 27 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, In C. Verrem 2.3.140: … fieri possit? est; cogit enim Scandilium quinque illa milia nummum dare atque adnumerare Apronio. quid potuit elegantius facere praetor cupidus existimationis bonae, qui ab se omnem suspicionem propulsare, qui se eripere ex infami …
Seneca the Elder, Controversiae 2.6.13: … t neglegentem transcurrerent. In hac controuersia dixit: . BARBARVS dixit uulgarem sensum satis uulgariter: . Elegantius hoc conposuit Hispo ROMANIVS: placet uobis frugalitas mea, quod patrimonium seruaui, quod acquisiui, quod uxo …
All forms of elegans (declension table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.