egregie

egregie is a Latin form of egregius, meaning “outstanding, excellent, distinguished; (egregie) excellently”. It is the adverb.

Found 157 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Caesar, De Bello Gallico 2.29.2: cunctis oppidis castellisque desertis sua omnia in unum oppidum egregie natura munitum contulerunt.

Cicero, De Republica 1.30: … e tam te aut Philum aut Manilium. in ipsius paterno genere fuit noster ille amicus, dignus huic ad imitandum, Egregie cordatus homo, catus Aelius Sextus, qui egregie cordatus et catus fuit et ab Ennio dictus est, non quod ea qu …

Cicero, De Divinatione 1.45: … ere visa se ófferunt. próin vide ne, quém tu esse hebetem députes aeque ác pecus, is sapientiá munitum péctus egregié gerat téque regno expéllat. nam id quod dé sole ostentúm est tibi, pópulo commutátionem rérum portendít fore …

All forms of egregius (declension table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.