edere

edere is a Latin form of edo, meaning “eat; (edo, edere) give out, publish”. It is the present active infinitive.

Found 85 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Caesar, De Bello Gallico 1.31.12: … rbe et crudeliter imperare, obsides nobilissimi cuiusque liberos poscere et in eos omnia exempla cruciatusque edere, si qua res non ad nutum aut ad voluntatem eius facta sit.

Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum 2.24: … d duceret. O lapathe, ut iactare, nec es satis cognitu’ qui sis! In quo cognitu Laelius clamores ille solebat Edere compellans gumias ex ordine nostros. praeclare Laelius, et recte , illudque vere: O Publi, o gurges, Galloni! …

Cicero, Tusculanae Disputationes 2.21: … , nate! inlácrima patris péstibus, Miserére: gentes nóstras flebunt míserias. Heu, vírginalem me óre ploratum édere, Quem vídit nemo ulli íngemescentém malo! Ecféminata vírtus adflicta óccidit. Accéde, nate, adsíste, miserand …

All forms of edo (conjugation table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.