dubitare
dubitare is a Latin form of dubito, meaning “doubt; hesitate (+inf.); (non dubito quin) not doubt that”. It is the 2nd person singular present passive imperative or 2nd person singular present passive indicative or present active infinitive.
Found 143 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Caesar, De Bello Gallico 1.17.4: neque dubitare [debeant] quin, si Helvetios superaverint Romani, una cum reliqua Gallia Haeduis libertatem sint erepturi.
Seneca the Younger, De Brevitate Vitae 12.9: … s ista errores minuent? cuius cupiditates prement? quem fortiorem, quem iustiorem, quem liberaliorem facient? Dubitare se interim Fabianus noster aiebat an satius esset nullis studiis admoueri quam his implicari.
All forms of dubito (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.