Socratos Sign in

divum

divum is a Latin form of divus, meaning “divine; deified; god”. It is the accusative singular masculine adjective.

Found 140 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Cicero, De Natura Deorum 2.4: … vocant omnes Iovem—illum vero et Iovem et dominatorem rerum et omnia motu regentem et, ut idem Ennius, patrem divumque hominumque et praesentem ac praepotentem deum? quod qui dubitet, haud sane intellego cur non idem sol sit …

Horace, Sermones 1.3.117: et qui nocturnus sacra Divum legerit. adsit

Suetonius, Divus Augustus 2.1: … eruilio Tullio in patricias traducta, procedente tempore ad plebem se contulit ac rursus magno interuallo per Diuum Iulium in patriciatum redit. primus ex hac magistratum populi suffragio cepit C. Rufus.

All forms of divus (declension table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.