divinum

divinum is a Latin form of divinus, meaning “divine, of the gods; inspired, prophetic; godlike”. It is the genitive plural masculine adjective or accusative singular masculine adjective or nominative singular neuter adjective or vocative singular neuter adjective.

Found 72 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Cicero, In C. Verrem 2.5.185: … Latona et Apollo et Diana, quorum iste Deli non fanum, sed, ut hominum opinio et religio fert, sedem antiquam divinumque domicilium nocturno latrocinio atque impetu compilavit; etiam te, Apollo, quem iste Chio sustulit; teque e …

Cicero, Partitiones Oratoriae 6: … utantur, ea remota appello, ut testimonia; insita, quae inhaerent in ipsa re. Testimoniorum quae genera sunt? Divinum et humanum; divinum est ut oracula auspicia, ut vaticinationes et responsa sacerdotum haruspicum coniectorum; …

Apuleius, Apologia 50: … orpescunt et moribundo corpore, cessante animo cadunt. eum nostri non modo maiorem et comitialem, uerum etiam diuinum morbum, ita ut Graeci , uere nuncuparunt, uidelicet quod animi partem rationalem, quae longe sanctissimast, e …

All forms of divinus (declension table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.