displicere
displicere is a Latin form of displiceo, meaning “displease (+dat.)”. It is the 2nd person singular present passive imperative or 2nd person singular present passive indicative or present active infinitive.
Found 38 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, Philippicae 5.40: … numero res publica et bene et feliciter gesta sit, populusque Romanus intellexerit ei dominatum regium maxime displicere, cumque eius opera, virtute, consilio singularique clementia et mansuetudine bellum acerbissimum civile sit r …
All forms of displiceo (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.