dimitte
dimitte is a Latin form of dimitto, meaning “send away, dismiss”. It is the 2nd person singular present active imperative.
Found 33 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Vergil, Aeneid 11.706: fidis equo? Dimitte fugam et te comminus aequo
Tacitus, Annales 1·239: … erebatur, elataque vox eius in vulgum hisce verbis: 'non sum remissus ad te, sed reversus: vel si non credis, dimitte et quaere.' vultu quoque interrito permansit, cum rostra iuxta custodibus circumdatus visui populo praeberetu …
All forms of dimitto (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.