dic
dic is a Latin form of dico, meaning “say, speak, tell; call”. It is the 2nd person singular present active imperative.
Found 518 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Caesar, De Bello Civili 1.81: … li animadverso vitio castrorum tota nocte munitiones proferunt castraque castris convertunt. Hoc idem postero dic a prima luce faciunt totumque in ea re diem consumunt. Sed quantum opere processerant et castra protulerant, …
Cicero, Tusculanae Disputationes 1.9: … eos qui centum milibus annorum ante occiderunt, vel potius omnis, quicumque nati sunt. Ita prorsus existimo. Dic quaeso:
Plautus, Casina 2.2.187: Hém, quid est? díc idem (nám pol hau sátis meo
All forms of dico (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.