destinatum
destinatum is a Latin form of destino, meaning “fix, determine, intend; appoint”. It is the perfect passive participle nominative singular neuter or perfect passive participle accusative singular neuter.
Found 49 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, Letters to Atticus 12.31.1: Silium mutasse sententiam Sicca mirabatur. equidem magis miror quod, cum in filium causam conferret quae mihi non iniusta videtur (habet enim qualem vult), ais te putare, si addiderimus aliud a quo refugiat, cum ab ipso id fuerit destinatum, venditurum.
Pliny the Younger, Epistulae 9.13.5: Ut venit, 'Destinatum est' inquam 'mihi maritum tuum non inultum pati. Nuntia Arriae et Fanniae' - ab exsilio redierant -, 'consule …
All forms of destino (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.