desine
desine is a Latin form of desino, meaning “stop, cease, leave off”. It is the 2nd person singular present active imperative.
Found 92 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, In C. Verrem 2.2.144: … nam si per eos statuae fiebant a quibus tibi iste honos habebatur, audio; sin Timarchidi pecunia numerabatur, desine, quaeso, simulare te, cum in manifestissimo furto teneare, gloriae studiosum ac monumentorum fuisse. quid ver …
Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum 2.106: … aepiusque relinquit causam paenitendi quam recordandi. itaque beatior Africanus cum patria illo modo loquens: Desine, Roma, tuos hostes reliquaque praeclare: Nam tibi moenimenta mei peperere labores. Laboribus hic praeteritis …
Plautus, Rudens 3.3.681b: Ah, désine, nímis inepta es.
All forms of desino (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.