damnavit
damnavit is a Latin form of damno, meaning “condemn”. It is the 3rd person singular perfect active indicative.
Found 47 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Ovid, Metamorphoses 3.335: iudicis aeterna damnavit lumina nocte.
Seneca the Younger, Epistulae 14.90.34: … xcipere quam imperata. Vetuit parere opinionibus falsis et quanti quidque esset, vera aestimatione perpendit. Damnavit mixtas paenitentia voluptates et bona semper placitum laudavit et palam fecit felicissimum esse cui felicitat …
Valerius Maximus, Facta et Dicta Memorabilia 1.7e.10: … a is deuersabatur, petere conatus est. pestifero deinde fato eius humanissimum propositum tamquam superuacuum damnauit et lectum ac somnum repetiit. tunc idem ei saucius oblatus obsecrauit ut, quoniam uitae suae auxilium ferre n …
All forms of damno (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.