damnare
damnare is a Latin form of damno, meaning “condemn”. It is the 2nd person singular present passive imperative or 2nd person singular present passive indicative or present active infinitive.
Found 53 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, Philippicae 1.22: … ut accusator tam amens reperietur qui reo condemnato obici se multitudini conductae velit, aut iudex qui reum damnare audeat, ut ipse ad operas mercennarias statim protrahatur? non igitur provocatio ista lege datur, sed duae ma …
Seneca the Elder, Controversiae 7.1.11: … cipitur classe praedonum; habeat pater mentem nauigandi: capietur iudex, ut illum paeniteat sententiae suae. “Damnare me nouerca parricidii potuit; parricidam facere ne damnando quidem potuit. cognosce innocentiam meam in mari …
All forms of damno (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.