curabo
curabo is a Latin form of curo, meaning “take care of, see to”. It is the 1st person singular future active indicative.
Found 44 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, Letters to his Friends 1.9.23: … infinitum bene de me meritos omnis nominare. quos tamen ipsos libros, si quem, cui recte committam, invenero, curabo ad te perferendos. atque istam quidem partem vitae consuetudinisque nostrae totam ad te defero; quantum litte …
Petronius, Satyricon 58: … a, rogo, mensis december est? Quando vicesimam numerasti? Nescit quid faciat, crucis offla, corvorum cibaria. Curabo, iam tibi Iovis iratus sit, et isti qui tibi non imperat. Ita satur pane fiam, ut ego istud conliberto meo do …
Plautus, Persa 5.2.843b: Meo ego ín loco sedulo cúrabo.
All forms of curo (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.