convellere
convellere is a Latin form of convello, meaning “tear up, wrench; shake, weaken”. It is the present active infinitive.
Found 32 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Caesar, De Bello Gallico 8.26.4: Cum complures dies in oppugnatione consumpsisset et magno suorum detrimento nullam partem munitionum convellere potuisset, rursus ad obsidendum Lemonum redit.
Ovid, Metamorphoses 9.351: haeserunt radice pedes. Convellere pugnat,
Valerius Maximus, Facta et Dicta Memorabilia 6.3.1d: … stra ciuitate Ti. et C. Gracchorum summa nobilitas ac spes amplissima. sed quia statum ciuitatis conati erant conuellere, insepulta cadauera iacuerunt supremusque humanae condicionis honos filiis Gracchi et nepotibus Africani defu …
All forms of convello (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.