Socratos Sign in

consule

consule is a Latin form of consul, meaning “consul”. It is the ablative singular masculine noun.

Found 579 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Caesar, De Bello Gallico 1.40.2: Ariovistum se consule cupidissime populi Romani amicitiam adpetisse; cur hunc tam temere quisquam ab officio discessurum iudicaret?

Cicero, De Domo Sua Ad Pontifices 22: … ro, cum etiam es argumentatus amoris esse hoc signum, quod cognominibus tantum uteretur neque adscriberet pro consvle aut tribvno plebi; dein gratulari tibi quod M. Catonem a tribunatu tuo removisses, et quod ei dicendi in post …

Ovid, Heroides 5.96: Consule, quis aetas longa magistra fuit!

All forms of consul (declension table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.