confessus
confessus is a Latin form of confiteor, meaning “confess, admit, acknowledge”. It is the perfect passive participle nominative singular masculine or perfect deponent participle nominative singular masculine.
Found 93 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, In C. Verrem 2.1.94: … psum putato adesse. homo avarissime et spurcissime, redde bona sodalis filio, si non quae abstulisti, at quae confessus es! cur cogis sodalis filium hanc primam in foro vocem cum dolore et querimonia emittere? cur sodalis uxorem, …
Pliny the Younger, Epistulae 4.11.5: Confessus est quidem incestum, sed incertum utrum quia verum erat, an quia graviora metuebat si negasset. Fremebat enim Domitianus aestuabatque in ingenti invidia destitutus.
All forms of confiteor (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.