Socratos Sign in

concita

concita is a Latin form of concito, meaning “rouse, stir up; urge on, spur; (concitus) swift, rapid”. It is the 2nd person singular present active imperative.

Found 56 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Cicero, In Catilinam 1.23: … in autem servire meae laudi et gloriae mavis, egredere cum importuna sceleratorum manu, confer te ad Manlium, concita perditos civis, secerne te a bonis, infer patriae bellum, exsulta impio latrocinio, ut a me non eiectus ad al …

Ovid, Heroides 2.38: Concita qui ventis aequora mulcet, avum,

All forms of concito (conjugation table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.