cogita

cogita is a Latin form of cogito, meaning “think, consider”. It is the 2nd person singular present active imperative.

Found 100 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Cicero, In C. Verrem 1.1.51: … s; suscipe causam senatus, ut is hoc iudicio probatus cum populo Romano et in laude et in gratia esse possit. cogita, quo loco sis, quid dare populo Romano, quid reddere maioribus tuis debeas; fac tibi paternae legis Aciliae v …

Pliny the Younger, Epistulae 6.15.2: Is cum recitaret, ita coepit dicere: 'Prisce, iubes...'. Ad hoc Iavolenus Priscus - aderat enim ut Paulo amicissimus -: 'Ego vero non iubeo.' Cogita qui risus hominum, qui ioci.

Plautus, Mostellaria 3.2.725: víta quam sít brevis, simul cógita.

All forms of cogito (conjugation table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.