cardine
cardine is a Latin form of cardo, meaning “hinge; pivot, turning point”. It is the ablative singular masculine noun or ablative singular feminine noun.
Found 55 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, Tusculanae Disputationes 3.44: … ábiete crispa— scitis quae sequantur, et illa in primis: O páter, o patria, o Príami domus, Saeptum áltisono cardíne templum! Vidi égo te adstante ope bárbarica Tectís caelatis láqueatis, Auro ébore instructam régifice.
Cicero, De Natura Deorum 2.105: … ontemplatione nullius expleri potest animus naturae constantiam videre cupientis. extremusque adeo duplici de cardine vertex dicitur esse polus. Hunc circum Arctoe duae feruntur numquam occidentes. ex is altera apud Graios Cyno …
Tibullus, Elegiae 1.6.12: Cardine nunc tacito vertere posse fores.
All forms of cardo (declension table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.