bono

bono is a Latin form of bonus, meaning “good”. It is the ablative singular masculine adjective or ablative singular neuter adjective.

Found 515 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Caesar, De Bello Gallico 1.6.3: … iorum finibus Genava. Ex eo oppido pons ad Helvetios pertinet. Allobrogibus sese vel persuasuros, quod nondum bono animo in populum Romanum viderentur, existimabant vel vi coacturos ut per suos fines eos ire paterentur. Omni …

Seneca the Younger, Epistulae 8.70.15: … m per media exire tormenta et adversa discutere? Hoc est unum, cur de vita non possimus queri: neminem tenet. Bono loco res humanae sunt, quod nemo nisi vitio suo miser est. Placet; vive. Non placet; licet eo reverti, unde v …

Plautus, Captivi 3.2.499: bonó publicó, sic ut égo feci herí,

All forms of bonus (declension table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.