aude
aude is a Latin form of audeo, meaning “dare”. It is the 2nd person singular present active imperative.
Found 28 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, In C. Verrem 2.3.41: … s, fac mentionem innocentiae. diligentia? codicis lituras tui contemplare in Stheni Thermitani nomine; deinde aude te dicere diligentem. ingenio? qui testis interrogare priore actione nolueris et iis tacitus os tuum praebere …
Cicero, Tusculanae Disputationes 2.21: Perge, aúde, nate! inlácrima patris péstibus, Miserére: gentes nóstras flebunt míserias. Heu, vírginalem me óre ploratum …
Vergil, Aeneid 8.364: Aude, hospes, contemnere opes et te quoque dignum
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.