arripuit
arripuit is a Latin form of arripio, meaning “seize, snatch, lay hold of”. It is the 3rd person singular perfect active indicative.
Found 35 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, In C. Verrem 2.5.3: … abuisse existimata sit; qui, ut erat in dicendo non solum sapiens sed etiam fortis, causa prope perorata ipse arripuit M’. Aquilium constituitque in conspectu omnium tunicamque eius a pectore abscidit, ut cicatrices populus Roma …
Phaedrus, Fabulae 5.7.2: Arripuit insolentem sibi fiduciam,
Plautus, Captivi 4.4.915: arrípuit gladium, praetruncavit tribus tegoribus glandia;
All forms of arripio (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.