arguit
arguit is a Latin form of arguo, meaning “prove, show; accuse, charge; blame”. It is the 3rd person singular present active indicative or 3rd person singular perfect active indicative.
Found 33 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, Pro S. Roscio Amerino 82: … mmentaretur; ita neque ad crimen parricidi neque ad eum qui causam dicit pertinebant; de quibus quoniam verbo arguit, verbo satis est negare. si quid est quod ad testis reservet, ibi quoque nos, ut in ipsa causa, paratiores re …
Aulus Gellius, Noctes Atticae 2.23.10: … um ego éius mortem inhio, égomet vivo mórtuus inter vivos. Éa me clam se cúm mea ancilla aít consuetum, id me árguit; Íta plorando, orándo, instando atque óbiurgando me óbtudit Eam utí venderém; nunc credo ínter suás Aequális …
All forms of arguo (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.