arbitrarer
arbitrarer is a Latin form of arbitror, meaning “think, judge”. It is the 1st person singular imperfect passive subjunctive.
Found 43 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, In C. Verrem 2.5.35: … s adhuc mihi magistratus populus Romanus mandavit, sic eos accepi ut me omnium officiorum obstringi religione arbitrarer! ita quaestor sum factus ut mihi illum honorem tum non solum datum, sed etiam creditum et commissum putarem; …
Plautus, Mostellaria 1.2.89: similem ésse arbitrárer simulácrumque habére:
All forms of arbitror (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.