animadvertere
animadvertere is a Latin form of animadverto, meaning “notice, observe, pay attention to; (in +acc.) punish”. It is the 2nd person singular future passive indicative or 2nd person singular present passive imperative or 2nd person singular present passive indicative or present active infinitive.
Found 48 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Caesar, De Bello Gallico 1.19.1: … ratu Haeduorum accusaretur, satis esse causae arbitrabatur quare in eum aut ipse animadverteret aut civitatem animadvertere iuberet.
Livy, Ab urbe condita 24.44.10: … toresque uerecundia maiestatis eius taciti anteirent, praeter undecim fasces equo praeuectus senex, ut consul animaduertere proximum lictorem iussit et is ut descenderet ex equo inclamauit, tum demum desiliens 'experiri' inquit 'uolu …
Aulus Gellius, Noctes Atticae 13.30.1: ANIMADVERTERE est pleraque verborum Latinorum ex ea significatione de qua nata sunt decessisse vel in aliam longe vel in proximam, eamque decessionem factam esse consuetudine et inscitia temere dicentium quae cuimodi sint non didicerint.
All forms of animadverto (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.