aeternum
aeternum is a Latin form of aeternus, meaning “eternal, everlasting; (aeternum) forever”. It is the accusative singular neuter adjective.
Found 199 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, In C. Verrem 2.1.129: … marum rerum frequentissimae cotidie advocationes fiunt—in eo loco in sermone hominum audaciae suae monumentum aeternum relinquere.
Seneca the Younger, Epistulae 10.82.16: … fernus et perpetua nocte oppressa regio, in qua Ingens ianitor Orci Ossa super recubans antro semesa cruento, Aeternum latrans exsangues terreat umbras. Etiam cum persuaseris istas fabulas esse nec quicquam defunctis superesse, …
Plautus, Captivi 4.1.780: speróque me ob hunc nuntium aetérnum adepturum cibum.
All forms of aeternus (declension table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.