adventum
adventum is a Latin form of advenio, meaning “arrive, come to”.
It can also be a form of adventus, “arrival, approach, coming”. It is the accusative singular masculine noun or supine nominative singular neuter or perfect passive participle genitive plural neuter.
Found 238 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Caesar, De Bello Gallico 1.27.2: Qui cum eum in itinere convenissent seque ad pedes proiecissent suppliciterque locuti flentes pacem petissent, atque eos in eo loco quo tum essent suum adventum expectare iussisset, paruerunt.
Suetonius, Nero 35.5: … caretur, seruis ipsius demandauit. Tuscum nutricis filium relegauit, quod in procuratione Aegypti balineis in aduentum suum extructis lauisset. Senecam praeceptorem ad necem compulit, quamuis saepe commeatum petenti bonisque ced …
Martial, Epigrammata 4.15.4: Adventum lancem paucaque vasa rogas.
All forms of advenio (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.