adnuit
adnuit is a Latin form of annuo, meaning “nod, nod assent; agree, grant”. It is the 3rd person singular perfect active indicative.
Found 43 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, In Catilinam 3.10: … llae in eandem fere sententiam; confessus est. tum ostendi tabellas Lentulo et quaesivi cognosceretne signum. adnuit. est vero inquam notum quidem signum, imago avi tui, clarissimi viri, qui amavit unice patriam et civis suos; …
Vergil, Aeneid 12.841: Adnuit his Iuno et mentem laetata retorsit.
All forms of annuo (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.