adire

adire is a Latin form of adeo, meaning “(adv.) so much, to such a degree; indeed, even; (verb adeo, adire) go to, approach, visit”. It is the present active infinitive.

Found 201 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Caesar, De Bello Gallico 2.7.3: Itaque paulisper apud oppidum morati agrosque Remorum depopulati, omnibus vicis aedificiisque quo adire potuerant incensis, ad castra Caesaris omnibus copiis contenderunt et a milibus passuum minus duobus castra posuerunt;

Cicero, Tusculanae Disputationes 3.26: … anctus núptiis—? Iovis iste quidem pronepos. tamne ergo abiectus tamque fractus? Nolíte inquit hospités ad me adíre, ilico ístic, Ne cóntagió mea bonís umbrave óbsit. Tanta vis scéleris in córpore haéret. tu te, Thyesta, damn …

Curtius Rufus, Historiarum Alexandri Magni 5.8.1: Ille iam Ecbatana pervenerat. Caput Mediae urbs haec: nunc tenent Parthi, eaque aestiva agentibus sedes est. Adire deinde Bactra decreverat, sed veritus, ne celeritate Alexandri occuparetur, consilium iterque mutavit.

All forms of adeo (conjugation table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.