Socratos Sign in

abite

abite is a Latin form of abeo, meaning “go away, depart”.

It can also be a form of abito, “go away, depart”. It is the 2nd person singular present active imperative or perfect passive participle vocative singular neuter.

Found 26 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Caesar, De Bello Gallico 7.50.6: Conantibus auxiliari suis "Frustra," inquit, "meae vitae subvenire conamini, quem iam sanguis viresque deficiunt. Proinde abite, dum est facultas, vosque ad legionem recipite." Ita pugnans post paulum concidit ac suis saluti fuit.

Petronius, Satyricon 74: … piper trivit. Sumptis igitur matteis respiciens ad familiam Trimalchio “Quid vos” inquit “adhuc non cenastis? Abite, ut alii veniant ad officium.” Subiit igitur alia classis, et illi quidem exclamavere: “Vale Gai,” hi autem: …

Plautus, Captivi 2.1.216: Abíte ab ístis.

All forms of abeo (conjugation table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.