PII

PII is a Latin form of pius, meaning “dutiful, devoted (to gods, country, family); good, holy”. It is the nominative plural masculine adjective or vocative plural masculine adjective or genitive singular neuter adjective or genitive singular masculine adjective.

Found 66 times in the Latin texts on Socratos.

Where it is used

Cicero, Pro S. Roscio Amerino 66: … is atque oraculis id fecisse dicantur, tamen ut eos agitent Furiae neque consistere umquam patiantur, quod ne pii quidem sine scelere esse potuerunt? sic se res habet, iudices: magnam vim, magnam necessitatem, magnam possid …

Cicero, Pro P. Sulla 70: … aut stulte sperasse miretur? quis de C. Cethego atque eius in Hispaniam profectione ac de volnere Q. Metelli Pii cogitat cui non ad illius poenam carcer aedificatus esse videatur?

Seneca the Elder, Controversiae 1.1.7: Illud tamen, pater, deos testor: diuitem te relinquo. CESTI PII. Tali me operi praeparaueram: uolebam fratres in gratiam reducere. hoc tu obicis? at nisi impetrauero ut boni …

All forms of pius (declension table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.