Messala
Messala is a Latin form of Messalla, meaning “Messalla, family name in the Valerian clan (e.g. M. Valerius Messalla Corvinus, Tibullus' patron)”. It is the ablative singular masculine noun or nominative singular masculine noun or vocative singular masculine noun.
Found 54 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Caesar, De Bello Gallico 1.2.1: Apud Helvetios longe nobilissimus fuit et ditissimus Orgetorix. Is M. Messala, [et P.] M. Pisone consulibus regni cupiditate inductus coniurationem nobilitatis fecit et civitati persuasit ut de finibus suis cum omnibus copiis exirent:
Seneca the Elder, Suasoriae 2.20: … idit Hector:” Quidquid ad aduersae cessatum est moenia Troiae Hectoris Aeneaeque manu uictoria Graium Haesit. MESSALA aiebat hic Vergilium debuisse desinere: quod sequitur Et in decimum uestigia rettulit annum, explementum esse …
All forms of Messalla (declension table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.