Ain
Ain is a Latin form of aio, meaning “say, assert; say yes”. It is the 2nd person singular present active indicative.
Found 68 times in the Latin texts on Socratos.
Where it is used
Cicero, De Republica 1.19: … moni nos intervenimus? Quaesierat ex me Scipio, quidnam sentirem de hoc, quod duo soles visos esse constaret. Ain vero? Phile, iam explorata nobis sunt ea, quae ad domos nostras quaeque ad rem publicam pertineant? siquidem, …
Cicero, Tusculanae Disputationes 5.35: numquam enim cum eo conlocutus sum.—ain tu? an aliter id scire non potes?—nullo modo.—tu igitur ne de Persarum quidem rege magno potes dicere, beatus …
Plautus, Asinaria 5.2.851: Áin tu meum virum híc potare, óbsecro, cum fílio
All forms of aio (conjugation table)
Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Lewis & Short, A Latin Dictionary (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.