ἐσχατιάς (eschatias)

ἐσχατιάς is an Ancient Greek form of ἐσχατιά, meaning “edge, border”. It is the accusative plural feminine noun or genitive singular feminine noun.

Found 43 times in the Ancient Greek texts on Socratos.

Where it is used

Theocritus, Εἰδύλλια 25.31: μέχρις ἐπʼ ἐσχατιὰς πολυπίδακος ἀκρωρείης,

Plutarch, De Alexandri magni fortuna aut virtute 2.5·2: Λυσίμαχος τὰ περὶ Θρᾴκην ὥσπερ ἐσχατιάς τινας τῆς βασιλείας κατασχὼν εἰς τοσοῦτον ὑπεροψίας ἔφθασε καὶ θρασύτητος, ὥστʼ εἰπεῖν νῦν Βυζάντιοι πρὸς ἐμὲ …

Plato, Laws 8.843: … μὲν πρῶτος νόμος ὅδε εἰρήσθω· μὴ κινείτω γῆς ὅρια μηδεὶς μήτε οἰκείου πολίτου γείτονος, μήτε ὁμοτέρμονος ἐπʼ ἐσχατιᾶς κεκτημένος ἄλλῳ ξένῳ γειτονῶν, νομίσας τὸ τἀκίνητα κινεῖν ἀληθῶς τοῦτο εἶναι· βουλέσθω δὲ πᾶς πέτρον ἐπιχειρῆ …

All forms of ἐσχατιά (declension table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Liddell-Scott-Jones, A Greek-English Lexicon (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.