ἐπίκλησιν (epiklesin)

ἐπίκλησιν is an Ancient Greek form of ἐπίκλησις, meaning “surname”. It is the accusative singular feminine noun.

Found 254 times in the Ancient Greek texts on Socratos.

Where it is used

Apollonius Rhodius, Argonautica 1.203: Λέρνου ἐπίκλησιν, γενεήν γε μὲν Ἡφαίστοιο·

Dionysius of Halicarnassus, Antiquitates Romanae 3.4.1: … χόντες· οἱ μὲν Ἀλβανοὶ περὶ τὰς καλουμένας Κλοιλίας τάφρους ʽφυλάττουσι γὰρ ἔτι τὴν τοῦ κατασκευάσαντος αὐτὰς ἐπίκλησινʼ Ῥωμαῖοι δὲ ὀλίγον ἐνδοτέρω τὸν ἐπιτηδειότατον εἰς στρατοπεδείαν τόπον ἐκλεξάμενοι.

Pausanias, Description of Greece 6.13.3: … τὰ ἐς δόξαν καὶ ἀνὴρ Λύκιος παρέσχετο Ἑρμογένης Ξάνθιος, ὃς τὸν κότινον ἐν τρισὶν Ὀλυμπιάσιν ἀνείλετο ὀκτάκις ἐπίκλησίν τε ἔσχεν Ἵππος ὑπὸ Ἑλλήνων· ποιήσαιο δʼ ἂν καὶ Πολίτην ἐν μεγάλῳ θαύματι. ὁ Πολίτης δʼ ἦν οὗτος ἐκ Κεράμου τῆ …

All forms of ἐπίκλησις (declension table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Liddell-Scott-Jones, A Greek-English Lexicon (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.