ἀελίου (aeliou)

ἀελίου is an Ancient Greek form of ἥλιος, meaning “sun”. It is the genitive singular masculine noun.

Found 29 times in the Ancient Greek texts on Socratos.

Where it is used

Diogenes Laertius, Vitae philosophorum 1.6.90: … ου ᾆσμα, ὅπου φησί τίς κεν αἰνήσειε νόῳ πίσυνος Λίνδου ναέταν Κλεόβουλον ἀενάοις ποταμοῖς ἄνθεσί τʼ εἰαρινοῖς ἀελίου τε φλογὶ χρυσέας τε σελάνας καὶ θαλασσαίαισι δίνῃς ἀντιθέντα μένος στάλας; ἅπαντα γάρ ἐστι θεῶν ἥσσω· λίθον δ …

Euripides, Medea 1252: ἀκτὶς Ἀελίου, κατίδετ’ ἴδετε τὰν

Bacchylides, Epinicians 1.55: ὑπό τʼ α]ὐ̣γαῖς ἀελι̣ο̣υ

All forms of ἥλιος (declension table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Liddell-Scott-Jones, A Greek-English Lexicon (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.