προύκειτο (proukeito)

προύκειτο is an Ancient Greek form of πρόκειμαι, meaning “lie before, be set before, be proposed”. It is the 3rd person singular imperfect middle/passive indicative.

Found 31 times in the Ancient Greek texts on Socratos.

Where it is used

Plutarch, Marcellus 26.1: ἅμα δὲ ἡμέρᾳ προὔκειτο μὲν ὁ φοινικοῦς χιτὼν, ὡς εἴωθε, μάχης ἐσομένης σύμβολον, αἱ δὲ ἠτιμασμέναι σπεῖραι τὴν πρώτην αὐταὶ δεηθεῖσα …

Sophocles, Trachiniae 925: προύκειτο μαστῶν περονίς, ἐκ δʼ ἐλώπισεν

Dionysius of Halicarnassus, De Compositione Verborum 4·3: … νυσος· ἡδὺ μὲν γάρ ἐστι, ποιεῖ δὲ μαίνεσθαι. ἅλις ἔστω παραδειγμάτων. ἱκανῶς γὰρ οἴομαι πεποιηκέναι φανερὸν ὃ προὔκειτό μοι, ὅτι μείζονα ἰσχὺν ἔχει τῆς ἐκλογῆς ἡ σύνθεσις. καί μοι δοκεῖ τις οὐκ ἂν ἁμαρτεῖν εἰκάσας αὐτὴν τῇ Ὁμηρικ …

All forms of πρόκειμαι (conjugation table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Liddell-Scott-Jones, A Greek-English Lexicon (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.