προσῆκεν (proseken)

προσῆκεν is an Ancient Greek form of προσήκω, meaning “belong to, be related to”. It is the 3rd person singular imperfect active indicative or 3rd person singular present active indicative.

It can also be a form of προσίημι, “admit, let come to”.

Found 210 times in the Ancient Greek texts on Socratos.

Where it is used

Plutarch, Cato the Younger 66.2: … οὐ βούλομαι δὲ τῷ τυράννῳ χάριν ἔχειν ὑπὲρ ὧν παρανομεῖ, παρανομεῖ δὲ σῴζων ὡς κύριος ὧν αὐτῷ δεσπόζειν οὐδὲν προσῆκεν. ὅπως μέντοι παραιτήσῃ τοὺς τριακοσίους κοινῇ σκοπῶμεν, εἰ βούλει.

Sappho, Poems and Fragments (ed. Edmonds 1922) 46.3: [ἢ] ζαλέξα, [καίστισι μὴ πρόσηκεν]

Plato, Laws 9.867: … εύθερον, τὸ δὲ πεπραγμένον ἀπροβουλεύτως ὀργῇ τινι γένηται πραχθέν, τὰ μὲν ἄλλα, καθάπερ ἄνευ θυμοῦ κτείναντι προσῆκέν τῳ πάσχειν, πασχέτω, δύο δʼ ἐξ ἀνάγκης ἔτη φευγέτω κολάζων τὸν αὑτοῦ θυμόν. ὁ δὲ θυμῷ μέν, μετʼ ἐπιβουλῆς δὲ …

All forms of προσήκω (conjugation table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Liddell-Scott-Jones, A Greek-English Lexicon (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.