πέντʼ (pent)

πέντʼ is an Ancient Greek form of πέντε, meaning “five”. It is the numeral.

Found 44 times in the Ancient Greek texts on Socratos.

Where it is used

Diogenes Laertius, Vitae philosophorum 7.1.157: … ν πάσας ἐπιδιαμένειν μέχρι τῆς ἐκπυρώσεως, Χρύσιππος δὲ τὰς τῶν σοφῶν μόνον. Μέρη δὲ ψυχῆς λέγουσιν ὀκτώ, τὰς πέντʼ αἰσθήσεις καὶ τοὺς ἐν ἡμῖν σπερματικοὺς λόγους καὶ τὸ φωνητικὸν καὶ τὸ λογιστικόν. ὁρᾶν δὲ τοῦ μεταξὺ τῆς ὁρά …

Aristotle, Constitution of the Athenians 67.2: … χους ταῖς ὑπὲρ πεντακισχιλίας καὶ τρίχους τῷ δευτέρῳ λόγῳ, ἑπτάχους δὲ ταῖς μέχρι πεντακ?ισχιλίων καὶ δίχους, πεντ?άχους δὲ ταῖς ἐν?τὸς β καὶ δίχους, ἑξάχους δ?ὲ? ταῖς διαδικ?ασί?αι?ς, αἷς ὕστερον λόγος οὐκ ἔ?στιν οὐδείς.

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Liddell-Scott-Jones, A Greek-English Lexicon (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.