ν (n)

ν is an Ancient Greek form of ἐν, meaning “in, among (+dat.)”. It is the preposition.

Found 399 times in the Ancient Greek texts on Socratos.

Where it is used

Diogenes Laertius, Vitae philosophorum 9.11.71: … πίδης δέ· (ὡ̓͂ Ζεῦ,) τί δῆτα τοὺς ταλαιπώρους βροτοὺς φρονεῖν λέγουσι; σοῦ γὰρ ἐξηρτήμεθα δρῶμέν τε τοιάδʼ ἃ ʼν σὺ τυγχάνῃς θέλων.

Plutarch, Alcibiades 16.2: … ῦτʼ εἴρηκε· ποθεῖ μέν, ἐχθαίρει δέ, βούλεται δʼ ἔχειν, ἔτι δὲ μᾶλλον τῇ ὑπονοίᾳ πιέζων· μάλιστα μὲν λέοντα μὴ νʼ πόλει τρέφειν· ἢν δʼ ἐκτρέφῃ τις, τοῖς τρόποις ὑπηρετεῖν.

Galen, De naturalibus facultatibus 1.10: … θριδακίνῃ καὶ τεύτλῳ καὶ τοῖς ὁμοίοις παμπόλλης δεῖται τῆς ἀλλοιώσεως εἰς αἵματος γένεσιν, οὐδὲ τοῦτʼ ἄδηλον. Ν̔ μὲν δὴ τοῦτʼ αἴτιον τοῦ πολλὰ γενέσθαι τὰ περὶ τὴν τῆς τροφῆς ἀλλοίωσιν ὄργανα. δεύτερον δʼ ἡ τῶν περιττωμάτω …

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Liddell-Scott-Jones, A Greek-English Lexicon (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.