εἴη (eie)

εἴη is an Ancient Greek form of εἰμί, meaning “to be, exist”. It is the 3rd person singular present active optative.

Found 4,308 times in the Ancient Greek texts on Socratos.

Where it is used

Apollonius Rhodius, Argonautica 2.231: οὐδʼ εἴ οἱ ἀδάμαντος ἐληλάμενον κέαρ εἴη.

Diogenes Laertius, Vitae philosophorum 7.1.17: … σας ἔλαιον ἔχειν ἐν τῇ ληκύθῳ, προσῄτησεν αὐτόν, οὐκ ἔφη δώσειν· ἀπελθόντα μέντοι ἐκέλευσε σκέψασθαι ὁπότερος εἰη ἀναιδέστερος. ἐρωτικῶς δὲ διακείμενος Χρεμωνίδου, παρακαθιζόντων αὐτοῦ τε καὶ Κλεάνθους, ἀνέστη· θαυμάζοντος …

Isaeus, On The Estate Of Pyrrhus 13: … γειτόνων τῶν ἐκείνου μεμαρτύρηται πρὸς ὑμᾶς· οἳ μάχας καὶ κώμους καὶ ἀσέλγειαν πολλήν, ὁπότε ἡ τούτου ἀδελφὴ εἴη παρʼ αὐτῷ, μεμαρτυρήκασι γίγνεσθαι περὶ αὐτῆς.

All forms of εἰμί (conjugation table)

Source: Socratos (socratos.org), a free reader for Ancient Greek and Latin. Grammar from the Perseus Treebank and Morpheus; dictionary entries from Liddell-Scott-Jones, A Greek-English Lexicon (Perseus Digital Library, CC BY-SA). Counts are from the texts on Socratos.